„Odzyskiwanie przestrzeni utraconych. Projekt klasztoru z funkcją domu opieki społecznej na terenie dawnego schronu zabezpieczenia energetycznego w Gdańsku.”
Projekt reinterpretuje zabytkowy schron z czasów II wojny światowej, znajdujący się w gdańskiej Olszynce, przekształcając go w klasztor połączony z domem pomocy społecznej. Schron, będący unikatowym przykładem zaawansowanej inżynierii fortyfikacyjnej, stanowi symboliczne i przestrzenne jądro kompleksu. Jego surowa, monumentalna forma – przypominająca kaplicę – została zachowana i wkomponowana w nową strukturę, stając się miejscem modlitwy i refleksji nad pamięcią o miejscu.
Forma architektoniczna wywodzi się bezpośrednio z geometrii schronu i jego relacji z płaskim krajobrazem. Nowo zaprojektowane budynki zbudowano z lekkich materiałów, kontrastujących z żelbetową konstrukcją. Takie podejście zachowuje formalną spójność, jednocześnie wyraźnie oddzielając zabytkową substancję od współczesnej ingerencji.
Program funkcjonalny łączy elementy klasztoru kartuzów i tradycji beginażu. Z kartuskiego modelu wywodzi się układ przestrzenny. Z tradycji beginażu projekt nawiązuje do idei otwartej wspólnoty, łączącej życie duchowe z działalnością charytatywną, w szczególności opieką nad osobami starszymi i potrzebującymi.
Projekt promuje ideę „heroizmu życia codziennego” – prostego istnienia poświęconego służbie innym. Klasztor, pełniąc funkcję opiekuńczą, staje się azylem dla mieszkańców i turystów poszukujących wsparcia, ciszy i duchowej odnowy, pokazując, jak architektura może przekształcić budowlę wojskową w miejsce życia, wspólnoty i pamięci.
Promotor: Dr inż. arch. Julian Franta
Recenzent: Dr inż. arch. Jacek Czubiński, prof. PK
Więcej informacji pod linkiem:
